Weer aan ‘t werk! 

De afgelopen 3 jaar heb ik gewerkt als gastouder aan huis om dicht bij mijn eigen kindjes te kunnen zijn en andere kindjes met veel liefde te helpen opgroeien. Maar kleine kindje worden snel groot en nu mijn jongste inmiddels 4 is en naar de basisschool gaat, is er voor ons allemaal een nieuwe fase ingegaan. Tijd voor verandering! 

Het afgelopen jaar heb ik mij rot gesolliciteerd. Veelal kreeg ik een afwijzing en op de gesprekken die ik ben geweest kreeg ik de vraag waarom ik toch een ‘gat in mijn cv’ had. Werken als ZZP’er aan huis voor een minimum uurloon wordt blijkbaar niet als werk gezien. Ik legde dan elke keer uit dat ik het belangrijk vond om er de eerste paar jaar helemaal te zijn voor mijn kinderen. Vaak kreeg ik een meewarige blik en ik hoef je niet te vertellen dat ik daarna werd afgebeld voor een vervolggesprek. 

Ook al dacht ik elke keer weer: “dan is het gewoon niet de juiste werkplek voor mij” toch deden zo veel afwijzingen mij behoorlijk veel. En mijn ego vond het niet leuk. Ik werd echt wanhopig van alle bedrijven die mij ‘te oud’ of ‘niet flexibel genoeg’ vonden of het gat in mijn cv pijnlijk duidelijk maakten. Ik voelde mij als mens behoorlijk mislukt! Ik zag mezelf namelijk als redelijk jonge vrouw met diverse bagage aan werk- en levenservaring. En ik vond mezelf nog veel te jong om achter de geraniums te zitten! Ik wil werken, mij nuttig voelen, iets betekenen voor een ander. 

Ik had geen zin om mezelf nog langer een minderwaardigheidscomplex aan te laten praten. Dus ik ging bij mezelf te rade wat ik nou het allerliefste doe: Voor mensen zorgen, zodat ze zich gezien en geliefd voelen. Dit komt ook sterk terug in mijn werk in het Hospice. Terug de zorg in dus. Maar dan wel de gehandicaptenzorg, want daar voelde ik mij het meest thuis. 

Poeh. Dat zou nogal wat verandering betekenen. Ik heb nu alle feestdagen en veel schoolvakanties vrij. Dat zou niet meer kunnen. Daarbij kunnen wij niet terugvallen op hulp van ‘ons pap en ons mam’ zoals dat hier in Brabant heet dus dat zou extra flexibiliteit van Peter en de kinderen betekenen. En een flexibele BSO. 

Ik was ervan overtuigd dat dit zou kunnen, als ik het maar heel graag wilde. En ik wil het heel graag. Dus solliciteerde ik op meerdere functies  in de gehandicaptenzorg bij mij in de buurt. En ik werd uitgenodigd voor gesprekken op wel 4 verschillende locaties. Bij de eerste locatie  die ik binnenstapte had ik gelijk het gevoel ‘hier hoor ik’. De bewoners, het team, de sfeer, alles klopte. Ook het gesprek verliep heel fijn en anders dan ik gewend was. Toen ik verbaasd vroeg waarom ze niet vroegen naar mijn ‘gat in mijn cv’ reageerden ze heel begripvol en hadden ze respect voor mijn keuze. De andere gesprekken verliepen ook zo positief en ze gaven aan dat ze graag wilden dat ik bij ze kwam werken. Of ik dat ook wilde? Dolgraag! 

Volgende uitdaging: flexibele BSO regelen. Peter staat helemaal achter mijn keuze. En toen ik de kinderen vertelden dat ze (weer) naar de BSO zouden gaan, waren ze door het dolle heen! Britta heeft het namelijk erg jammer gevonden dat ze van de BSO af moest, want ‘al haar vriendjes gaan erheen en ze doen altijd zulke leuke dingen’. Gelukkig kan ik bij de BSO die bij hun school aangesloten zit een flexibel contract afsluiten. Toen ik dat geregeld had, heb ik echt even een potje zitten janken. Wat een last viel er van me af, ik kon gewoon gaan werken, wat een opluchting! 

Kort daarna kreeg ik te horen dat ik ben aangekomen op de locatie waar ik mij gelijk thuis voelde. Ik kon mijn geluk niet op! Ik ga weer werken als persoonlijk begeleider in de gehandicaptenzorg! 

Vreemd genoeg reageert mijn omgeving minder enthousiast als ik het ze vertel. Ik word niet gefeliciteerd maar voor gek verklaard. Wie wil er nou in de zorg werken? Poep en kots opruimen voor een hongerloontje, alle feestdagen werken. ‘Meid, zoek toch een leuke baan binnen kantooruren dat beter verdient’. Sommigen haalden zelfs letterlijk hun neus op! 

Wat ik zo leuk vind aan werken in de zorg? Het werken met mensen. Die vanwege omstandigheden geen masker meer op hebben maar ‘echt’ zijn. Van wie ik nog zo veel kan leren. Het samenwerken in een team met diverse mensen. De ochtend- en avonddiensten (ja ik hou van wisselende diensten). Iets voor mensen kunnen betekenen en er voor mensen zijn. 

Maar waarom moet ik dit allemaal uitleggen en verdedigen? Waarom kan men geen respect opbrengen voor wat ik graag doe, voor wie ik ben.? Oké, ik voldoe misschien niet aan de verwachtingen en ik heb geen vette bankrekening en dikke auto maar ik doe iets wat mij gelukkig maakt. En dat is denk ik het allerbelangrijkste. 

Ik heb er dus enorm veel zin in! 26 Juni ga ik beginnen. Of ik er succesvol mee word? Het ìs al succesvol omdat ik dit werk doe met heel mijn hart! 

Advertisements

2 thoughts on “Weer aan ‘t werk! 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s